روان‌درمانی برای من سفری‌ست به جهان نادیده و ناآگاه روان، جایی که معناها پنهان شده‌اند، صداها خاموش مانده‌اند، و بخش‌هایی از خود، سال‌ها در سکوت زیسته‌اند. سفری که در آن نه با پاسخ‌های آماده و راه‌حل‌های فوری، بلکه با مکث و گوش سپردنی عمیق، راهی گشوده می‌شود برای شنیدن آن‌چه گفته نشده و معنا یافتن آنچه بی‌معنا زیسته شده است. این سفر، به یک اندازه برای کودک، نوجوان و بزرگسال معنا دارد: کودک آن‌چه را که نمی‌تواند بگوید، در بازی‌هایش زندگی می‌کند—در ژست‌ها، قصه‌ها، و رویاپردازی‌هایی که دارد. کودکان بازی می‌کنند و بزرگسالان حرف می‌زنند؛ بازی کودکان صرفا سرگرمی پیش‌پاافتاده یا گذران وقت نیست، بلکه عرصه‌ای‌ست سرشار از معنا، که اگر شنیده شود، راهی به سوی جهان درون می‌گشاید.

این کاوش درونی تنها در بستر رابطه ممکن می‌شود. در اتاق درمان، رابطه‌ای شکل می‌گیرد که تکیه‌گاهِ این کاوش درونی‌ست. فضایی امن و زنده، آکنده از کنجکاوی و گشودگی، که در آن احساسات پیچیده، فانتزی‌ها، ترس‌ها و امیال، می‌توانند مجال ظهور پیدا کنند و شنیده شوند—بی‌عجله، بی‌داوری.

باور دارم آنچه موجب رنج انسان می‌شود اغلب در تجاربی ریشه دارد که زمانی برای ذهن فرد —به‌ویژه کودک— قابل درک یا قابل تحمل نبوده‌اند. درمان فرصتی‌ست برای بازشناسی این تجربه‌ها؛ برای دادن واژه به آن‌چه زمانی فاقد واژه بوده است.

چه در کار با کودکان و نوجوانان، چه با بزرگسالان، توجه من تنها به نشانه‌ها نیست، بلکه به روایت نانوشته‌ای‌ست که پشت آن‌ها پنهان شده است. روان‌درمانی از نگاه من، نوعی «رشد در حضور دیگری‌ست»— اما نه لزوماً رشدی آسان یا همواره رو به جلو. گاه، مواجهه با خود، دردناک‌تر از آن چیزی‌ست که انتظارش را داریم؛ گاه، چیزی در ما خاموش می‌ماند یا تنها پژواکی کمرنگ از معنا پدیدار می‌شود؛ اما حتی در این توقف‌ها، در این رنج‌های بی‌پایان یا بی‌پاسخ، حضوری انسانی در کار است؛ حضوری که شنیدن، تاب‌آوردن، و گاه فقط همراه‌بودن را ممکن می‌کند.