روان‌درمانی برای من همانند یک سفر است. سفری به عمق روان برای بازخوانی تجربه‌های گذشته با نگاهی ژرف‌تر و به قصد حرکت و عبور از مسیرهای تکرارشونده‌ای که گویی ما را به اسارت خود درآورده‌اند. این اتفاق از رهگذر یک رابطه زنده و پویا با درمانگر اتفاق می‌افتد. در مکانی که شنیده می‌شویم، مجال بروز پیدا می‌کنیم و برای رشد و تغییر نیرویی تازه می‌یابیم.

اتاق درمان جایی است که درمانجو می‌آموزد در فاصله‌ای دورتر از خویش بایستد، به خود نگاه کند و جنبه‌های مختلف خود را بشناسد و بپذیرید.

روان‌درمانی برای هریک از ما سفری است که از رنج‌ آغاز می‌شود و در نهایت ما را به حرکت، پویایی و بروز خلاقیت سوق می‌دهد، سفری درونی در حضور فردی دیگر که مسیر را هدایت می‌کند و سفر را هموار.

در این میان، روان‌درمانی تحلیلی، هرچند سفری نه‌چندان کوتاه و نه‌چندان آسان است، اما اغلب به تجربه‌ای عمیق می‌انجامد که نتیجه آن شناختی ژرف از ابعاد پیچیده خویشتن است؛ شناختی که به رهایی ما از رنج‌هایمان کمک می‌کند.