در مسیر زندگی هر یک از ما، تجربه‌هایی رخ می‌دهند که ممکن است با گذشت زمان دیگر به یاد آورده نشوند، اما ردّ خود را در افکار، رفتارها، بدن و روابط ما باقی می‌گذارند. گاهی این ردپا در قالب نشانه‌ای مشخص و گاهی به شکل رنجی مبهم و بی‌نام ظاهر می‌شود؛ رنجی که می‌تواند رابطه ما با خود، دیگری و جهان پیرامونمان را تحت تأثیر قرار دهد.
از نگاه من، درمان روانکاوانه چیزی فراتر از یافتن علت مشکلات یا به دست آوردن بینش نسبت به گذشته است. در فرایند تحلیلی، فرد فرصت می‌یابد آنچه را شاید سال‌ها تنها در سطح ذهن می‌شناخته، در بستر رابطه درمانی به شکلی زنده و هیجانی تجربه و درک کند. روانکاو در این مسیر در کنار مراجع می‌ماند تا تجربه‌های دشوار و گاه ناآشنا دیده، فهمیده و معنا شوند.
فروید نیز در مقاله «روانکاوی و پزشکی» (۱۹۲۶)، هدف روانکاوی را صرفاً شاد کردن بیمار نمی‌داند، بلکه رهایی او از رنج و محدودیت‌های ناشی از نشانه‌ها و افزایش ظرفیتش برای کار کردن و عشق ورزیدن را مورد تأکید قرار می‌دهد.
درمان تحلیلی برای هر دو سوی رابطه، فرایندی پیچیده است. مواجهه با بخش‌هایی از خود می‌تواند دردناک و پرالتهاب باشد؛ اما امکان بازتعریف و حتی بازیابیِ خود در نسبت با دیگری، می‌تواند ارزش تحمل این دشواری‌ها را داشته باشد.
برای من، درمان تحلیلی فراهم کردن فضایی است برای دیدن، تجربه کردن و فهمیدن آنچه در زندگی و روابط ما تکرار می‌شود؛ به این امید که بتوانیم رابطه‌ای پویاتر و اصیل‌تر با خود، دیگری و جهان پیرامونمان بسازیم.