روان‌درمانی از نگاه من فرصتی است برای نزدیک شدن به بخش‌هایی از تجربۀ روانی که گاهی پیش از آن‌که بتوانیم آن‌ها را بفهمیم یا به زبان بیاوریم، زندگی‌شان می‌کنیم. بسیاری از آنچه در روابط، انتخاب‌ها، احساسات و واکنش‌های ما تکرار می‌شود، ممکن است ریشه در تجربه‌هایی داشته باشد که هنوز به‌تمامی شناخته و اندیشیده نشده‌اند. درمان می‌تواند فضایی فراهم کند تا این تجربه‌ها به تدریج دیده، فهمیده و قابل فکر کردن شوند.

در نگاه من، انسان تنها مجموعه‌ای از نشانه‌ها یا مشکلات قابل حل نیست، بلکه جهانی از روابط درونی، تعارض‌ها، دفاع‌ها، نیازها و ظرفیت‌های رشد را با خود به اتاق درمان می‌آورد. هدف درمان صرفاً کاهش رنج یا حذف نشانه‌ها نیست، بلکه ایجاد امکان شناخت عمیق‌تر از خود، افزایش ظرفیت اندیشیدن به هیجان‌های دشوار، و شکل دادن به رابطه‌ای متفاوت با خود و دیگران است. گاهی تغییر از جایی آغاز می‌شود که فرد بتواند چیزی را که سال‌ها درون خود تجربه کرده، برای نخستین‌بار با ذهنی تازه ببیند و انتخاب‌هایی داشته باشد که پیش‌تر در دسترسش نبوده‌اند.