روانکاوی از نگاه من کاوشی در هزارتوی ‎‌پیچیده‌ی روان و مواجهه با لایه‌های پنهان ذهن است، جایی که تعارضهای درونی و تمایلات سرکوب‌شده رنج‌هایی روانی به بار می‌آورند که بخش عمده‌ي آنها در قالب مسائل مختلفی همچون افسردگی، استرس، اضطراب، وسواس، بی‌خوابی،بی‌اشتهایی، پرخوری، الگوهای تکراری، رویا و لغزشهای کلامی و رفتاری و غیره خود را به ما نشان می‌دهند.

روانکاوی مواجهه‌ای شجاعانه با چنین واقعیت روانی ناآگاهی است که بر زندگی روزمره و آگاه انسان سایه انداخته است. فروید روانکاوی را درمان از طریق کلام، و واژه و کلام را یگانه ابزار ورود به ناآگاه می‌دانست. او در مقالات بالینی خود کار روانکاوی را یادآوری خاطرات و تعارضهای سرکوب‌شده، تکرار و آشکارشدن الگوهای ناآگاه در رابطه‌ی درمانی و مواجهه تدریجی و مداوم با مقاومتی می‌دانست که مانع تغییر است. و در نهایت درمان تا آنجا پیش‌ می‌رود که کلام بتواند بار رنج را دگرگون کند.