من به درمان از دیدگاه روان‌تحلیلی با تمرکز بر روابط ابژه نگاه می‌کنم؛ جایی که روابط اولیه و تجربیات عاطفی گذشته به‌طور ناخودآگاه بر رفتار و احساسات امروز تأثیر می‌گذارند. رویکرد روابط ابژه بر این باور استوار است که رشد روانی فرد عمدتاً از طریق تعاملات با دیگران شکل می‌گیرد و بر این اساس، فرایند درمان در بستر یک رابطه درمانی امن و مبتنی بر پذیرش میسر می‌شود. 

به عقیده من، مسیر درمان از دل یک همکاری دوطرفه میان مراجع و درمانگر شکل می‌گیرد؛ چرا که هر فرد دنیای منحصر به فرد و پیچیدگی‌‎های درون روانی خود را به اتاق درمان می‌آورد. در این سفر درونی، با کمک این حضور همراهانه، امکان شناسایی الگوهای ناکارآمد گذشته، بازسازی و ترمیم برای تجربه روابط و زندگی به شکلی سالم‌تر و آگاهانه‌تر فراهم می‌شود. 

علاوه بر این، درمان می‌تواند همچون پیدا کردن و چیدن تکه‌های مختلف یک پازل در کنار هم، در نهایت ما را به دیدن تصویری منسجم و یکپارچه از خود و روایت‌های زندگی فردی‌مان نزدیک کند. بنابراین، فرایند درمانی به مانند خلق یک اثر هنری، مستلزم سرمایه‌گذاری روانی و صرف زمان برای قدم برداشتن در این مسیر است