فرآيند درمان از جايی شروع می‌شود كه يك سوال براي شخص ايجاد می‌شود؛ وقتي كنجكاوی درباره‌ی خودمان و زندگي‌مان زنده آغاز حركت به سوي .مي‌شود. آنجا كه احساس مي‌كنيم چيزی نياز به فهميدن و تغيير دارد، اما هنوز نمي‌دانيم چگونه اين نقطه، خودآگاهی و تحول است

بشناسد، .برای من، روان‌درمانی تنها مجموعه‌ای از تكنیک‌ها نيست؛ بلكه گفتوگويي‌ست با كسی كه تمايل دارد خودش را بهتر رنجش را درك كند تا بتواند با اشتياق زندگی كند

فرآيند درمان از نگاه من، يك مسير مشترك است. مسيری كه در آن نه راه‌حل‌های فوری مي‌دهم و نه نسخه‌های آماده, در عوض، تلاش مي‌كنم فضای امني فراهم كنم تا مراجع بتواند با آرامش، درباره‌ی احساسات و تجربه‌هايش حرف بزند؛ حتي درباره‌ی آن چيزهايی كه گفتنش سخت و يا سال‌ها پنهان مانده.

من به قدرت شنيده شدن باور دارم. باور دارم هر آدمی كه كسي بی‌قضاوت به حرف‌هايش گوش دهد، كم‌كم مي‌تواند دردها و دشواری‌های درونش را بشناسد و راه تازه‌ای برای زندگی پيدا كند

در اين مسير، من كنار مراجع هستم. نه جلوتر، نه عقب‌تر. با هم پيش می‌رویم، گاهي با سكوت، گاهی با كلمه، گاهي فقط با حضور و هر بار كه كسي بتواند بخش‌هايی از خودش را كه تا امروز ناديده گرفته بود، بشناسد و بپذيرد، حس ميكنم روانكاوی كار خودش را كرده است.