برای من، روان‌درمانی پیش از آنکه مجموعه‌ای از تکنیک‌ها باشد، یک تجربه‌ی انسانیِ مشترک است؛ گفت‌و‌گویی میان دو نفر، که یکی‌شان آسیب‌دیده، سردرگم و تنهاست و دیگری تلاش می‌کند تا با گوش‌دادن، فهمیدن و حضورِ همدلانه، همراه او باشد. من باور دارم که درون هر انسان، نیازی برای ترمیم و بازسازی وجود دارد، و نقش من به‌عنوان درمانگر، ایجاد فضایی امن و پذیرا برای فعال‌شدن این نیروست.

رابطه‌ی درمانگر و مراجع، برای من یک پیوند زنده و پویاست. سعی می‌کنم در اتاق درمان، نه‌فقط شنونده‌ی حرف‌ها، بلکه همراهی برای رنج‌ها، ترس‌ها، خشم‌ها و رؤیاهای مراجع باشم. اینجا جایی‌ست که رازها بی‌آنکه قضاوت شوند شنیده می‌شوند، و احساسات سرکوب‌شده مجال بروز می‌یابند.

فرایند درمان می‌تواند فرصتی باشد برای دیدنِ خویشتن با نگاهی تازه؛ سفری از تکرار الگوهای دردناک به سوی تجربه‌ی رهایی، خلاقیت و انتخاب. گاه این مسیر دشوار است، اما من در کنار مراجع، قدم‌به‌قدم پیش می‌روم تا نور کوچکی در دل تاریکی پدیدار شود؛ نوری که از خود او می‌تابد.