آنچه در درمان مرا مسحور خود می کند «جادوی بالینی است»، جادو نه به معنای خرافی یا ماورالطبیعه. منظور، لحظه ای است که می توان از میان سکوت ها، لکنت ها، نگاه های واخورده و واژه های نیمه تمام مراجع، حقیقتی را شنید که حتی خود مراجع هم از آن بی خبر است. 

سال ها تجربه و دانش آموزی کمکم کرده است که ساکن دنیای ندانسته های مراجعانم شوم و با «گوش سوم» گوش دهم - نه به آنچه گفته می شود، بلکه به آنچه پنهان است. نه فقط به کلام که لرزش های صدا، نه فقط به جمله ها بلکه به لحن ها و مکث ها ... 

چنین درمانی فقط علم نیست که آمیخته به هنر است، درمانگر شاعری است خاموش، قطعات پراکنده زندگی بیمار را کنار هم می چیند - نه با قضاوت، بلکه با حضور و از دل آشفته بازار کلمات و خاطرات، روایتی زنده و صادقانه را بیرون می کشد. در آن لحظه شفاف و ناب که مراجع با چشمانی حیرت زده می پرسد: «از کجا فهمیدی؟» جادو رخ داده است. اما این جادو نه رمز و راز و نه معجزه است. میوه ی سال ها دیدن، شنیدن، حس کردن و سکوت کردن است. میوه، ذهنی است که یادگرفته با ناخودآگاه مراجع گفتگو کند، در سکوت، با کنجکاوی و مهر.