روان، سرزمینی خاموش و ناشناخته است. گاه شبیه باغی متروک، پر از شاخه‌های شکسته و ریشه‌هایی که در تاریکی جان می‌گیرند؛ گاه چون اتاقی بی‌پنجره، با درهایی که سال‌ها پیش قفل شده‌اند و کلیدشان در دل خاطره‌ای گم‌شده آرمیده است. آن‌چه در زندگی‌مان به شکل اضطراب، تعارض، تکرارهای فرساینده یا احساس تهی‌بودن نمود پیدا می‌کند، پژواک‌هایی است از این لایه‌های عمیق که شاید هیچ‌وقت دیده و شنیده نشده‌اند.
 

روان‌درمانی تحلیلی اما دعوتی است برای بازگشت به این سرزمین؛ نه با هدف ترمیم سطحی یا حذف نشانه‌ها، بلکه برای فهم و مکاشفه، برای درنگ در زخم‌ها، برای افزایش ظرفیت تحمل ناکامی‌ها، معنایابی از خلال رنج‌ها و برای آشنایی دوباره با خود. واژه‌ها در اتاق درمان به یاری ما می‌آیند تا احساسات پیچیده و تجربیات عمیق به کلام درآیند، درک شوند و به تمامی زیسته شوند. به کمک همین واژه‌هاست که پیوندهایی تازه میان گذشته و اکنون شکل می‌گیرد و روایتی نو از من پدیدار می‌شود؛ روایتی نه حاصل انکار، بلکه زاده آگاهی و حضور.