روان‌درمانی برای من فرصتی‌ست برای تجربه‌ی یک گفت‌وگوی واقعی—گفت‌وگویی که در آن، فرد بتواند آن‌چه را که تا پیش از این فقط حس می‌کرده ولی کلامی برایش نداشته، کم‌کم بشنود، بگوید، و با خودش آشنا شود. گاهی این‌ها چیزهایی‌اند که از پیش درون ما حضور دارند، اما هیچ‌وقت مجال اندیشیدن و گفتن پیدا نکرده‌اند—چیزی شبیه به آن‌چه برخی روان‌کاوان «دانسته‌های نیاندیشیده» می‌نامند.
 

در اتاق درمان، هیچ نسخه‌ی از پیش‌نوشته‌شده‌ای وجود ندارد. هر رابطه‌ی درمانی منحصر به فرد است و شکل خاص خودش را پیدا می‌کند. من تلاش می‌کنم با دقت، احترام و کنجکاوی، همراه تجربه‌ی مراجع شوم؛ بی‌آن‌که شتاب‌زده بخواهم معنایی تحمیل کنم یا راه‌حلی بدهم.
 

باور دارم که در دل هر انسان، شیوه‌ای خاص برای بودن، دیدن و معنا دادن به زندگی وجود دارد و منظورم همان idiom یا آن‌چیزی است که بعضی نظریه‌پردازان «زبان درونی»  می‌نامند. روان‌درمانی می‌تواند کمک کند تا این زبان شخصی دوباره شنیده شود؛ و گاهی، در دل همین رابطه، تجربه‌ای رخ می‌دهد که برای فرد معنایی دگرگون‌کننده دارد—نوعی حس شدنِ دوباره، در حضور دیگری. در این مسیر، لحظه‌هایی هم پیش می‌آیند که کیفیتی خاص دارند: انگار چیزی عمیق و شخصی، برای اولین‌بار، به‌شکلی تازه و زنده تجربه می‌شود—لحظه‌ای زیباشناختی که ردّی از خودش در روان به‌جا می‌گذارد.