فرایند روان‌درمانی در نگاه من مسیری است که به کمک آن می‌توان دریافتی جدید از تجربیات پیشین داشت. این دریافت طبیعتاً اتفاقات گذشته را تغییر نمی‌دهد اما می‌تواند تجربه روانی از چنین رخدادهایی را دگرگون کند و شاید بتواند آینده را نیز تغییر دهد. به این معنا که با گذر از گذشته‌ای که بر دستگاه روانی سایه افکنده و موجب محدودیت در انتخاب‌های فرد شده است، می‌توان جایی برای تجربیات جدید باز کرد و به تبع آن آینده را از تکرار تجربیات گذشته رهایی داد. فرآیند درمان می‎‌تواند پاسخ هایی در بر داشته باشد اما مهم‌تر از آن ایجاد فضایی برای پرسش‌های جدید در فرد است. پرسش‌هایی هستی‌شناسانه در مورد میل فرد که شاید تا پیش از این مورد پرسش قرار نگرفته‌ باشند. روان‌درمانی مسیری نه چندان آسان، اما امیدبخش برای ساخته شدن سوژگی است. نه فقط برای تغییر نشانه‌های بیماری بلکه برای تغییری بنیادین در نحوه رابطه سوژه با خودش، دنیا و دیگران. هدف چنین درمانی، صرفا کاهش نشانگان نیست، بلکه به کاوش درباره چیستی و چرایی این نشانگان می‌پردازد.