من روان‌درمانی را سفری مشترک می‌دانم؛ سفری که در آن مراجع و من کنار هم می‌نشینیم  تا با کنجکاوی، مهربانی و پذیرش به دنیای او سر بزنیم. به باور من همۀ ما توانایی رشد و تغییر داریم که گاهی به دلایل مختلفی این مسیر مبهم یا دشوار به نظر می‌رسد. اتاق درمان فضایی امن و بدون قضاوت است که مراجع آزادانه احساسات، امیال، افکار و دغدغه‌هایش را بیان می‌کند و من به‌عنوان درمانگر سعی می‌کنم با حضور گرم، پذیرا و بدون عجله و دفاع این امر را تسهیل کنم.

به نگاه من رابطۀ درمانگر و مراجع قلب فرایند درمان است؛ رابطه‌ای انسانی، صمیمی و محترمانه که بر پایة اعتماد و پذیرش بنا می‌شود. من سعی می‌کنم در این مسیر شنونده‌ای فعال باشم و با گام‌های مراجع هماهنگ شوم و با هم نقاط تاریک و روشن زندگی او را ببینیم و راه‌های جدیدی برای مواجه با مشکلات پیدا کنیم. روان‌درمانی می‌تواند فرصتی باشد برای آشنایی عمیق‌تر با خود، رهایی از الگوهای تکراری و تجربة زندگی‌ای با کیفیت و معنا. هدف من این است که مراجع، در پایان این مسیر احساس کند توانمندتر، آگاه‌تر و آرام‌تر شده است و بیش از پیش خودش زندگی‌اش را هدایت کند.